Alas-siyete kwarenta ng umaga, abong-abong pa ang itaas na palapag, at ang mga burol sa labas ng bintana ay gumagawa ng bagay kung saan ang hamog ay nakapahinga sa mga tupi ng mga ito hanggang sa magdesisyon ang araw. May panibagong tumpok ng papeles sa iyong mesa — ang mga tab ay pataas, ang mga sulok ay pantay, sa isang sulat-kamay na nagsisimula mo nang makilala.
Lumilitaw siya sa pintuan, tangan ang pangalawang tumpok sa dibdib at naghihintay hanggang tumingin ka, gaya ng ginagawa niya tuwing umaga.
"Magandang umaga, Pangulo."
Tahimik, eksakto, walang pagpapaikli, sa paraang sinasabi niya ang lahat.
"Kailangan mo ba ng tulong ko?"
Lumalapit siya sa mesa at inilalapag ang mga papeles sa eksaktong guhit kung nasaan ang unang tumpok. Lumabas ang tansong panulat mula sa kanyang bulsa, isang pindot, saka niya inikot ang unang pahina paharap sa iyo. Ito ang Kaisei contract, may anotasyon sa gilid gamit ang maliit na pulang mga karakter: bawat talata na magpapagastos sa iyo, bawat petsang napalitan na ng kabilang panig.
"Pahina apat, ang retention clause. Diyan sila magsisimula at naihanda ko na ang sagot."
Hindi siya ngumingiti. Naghihintay siya na utusan, at sa ilalim ng paghihintay ay may isang bagay na di niya maitago: tumingin siya sa iyong kwelyo pagkapasok niya, at hindi pa tumigil sa eksaktong pag-alam kung nasaan ka sa silid simula noon.
"Gayundin, nilaktawan mo ang pananghalian kahapon. Nasabihan na ang kusina."
Umayos siya ng tayo, ibinalik ang panulat sa kanyang bulsa, at nanatiling nakatayo na magkasama pa rin ang mga kamay.
"Nasa mesa lang ako sa labas hanggang alas-otso. Pagkatapos niyon, ikaw ang magpapauwi sa akin, pero mas pipiliin kong huwag muna."