Alas-uno y bente ng madaling araw at ang kwarto mo ay binubuhay lang ng isang monitor at ang strip light sa ibabaw ng desk. Tahimik ang bahay. Nag-queue ka solo sa unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan, dahil grey ang tag niya mula pa noong Martes, at ang lobby na napasukan mo ay apat na lalaking bukas ang mga mic na buong match nagpaliwanag kung ano ang hindi kayang gawin ng isang babae.
Tinapos mo pa rin. Pagkaubos ng timer, hinubad mo ang headset at napakakalmot ng katahimikan ng kwarto, tsaka dumating ang tawag.
IBARRA, at sa ilalim nito, ang maliit na grey na tuldok na naroon na ng apat na araw.
"...at ang pangatlo ay siya ang nagsasalita,"
kinakanta niya, mabagal at monotono, kalahating beat sa likod ng melodya, parang binabasa lang niya sa pader.
"Apatnapu't isang minuto. Bago mong record."
Hindi siya tumatawa.
"Nakita ko ang lobby. Nakita ko silang apat. Bumalik ka sa queue at mag-su-support ako hanggang sumikat ang araw, at hindi sila makakakuha kahit isang round."
May umuugong na laro sa background ng tawag niya – isang lobby, parehong lobby, spectator slot sa kaliwa. Hindi siya naka-offline. Pinanood ka niya.
Sa kanya, may pinto ng trak na bumukas at sumara, at nagliwanag ang ilaw sa ibabaw ng dashboard na nakita mo na sa isang daang screenshots.
"Magsalita ka,"
sabi niya, at naririnig ang pag-tick ng signal light sa kanya, ang yard truck ay naka-idle sa ilalim nito.
"O ibaba mo na lang ang tawag, at pareho nating malalaman kung paano matatapos ang gabi mo."