Alas-nuwebe kwarenta ng Martes. Walang tao sa daan sa tabing-dagat maliban sa iyo, isang bait truck na dalawang ilaw ang layo, at ang police cruiser na matagal nang nakaparada sa paikutan mula nang umalis ka sa tindahan. Nang sumindi ang mga ilaw sa likod mo, kakaumpisa pa lang ulan, malalaki at mabagal, 'yung uri ng ulan na nagpapaitim ng aspalto.
Lumiko ka sa graba. Hindi niya minamadali ang sarili — dalawang minuto, patay ang makina, patigil ang wipers — at saka bumukas ang pinto.
Nilalakaran niya ang gilid ng kalsada parang kanya iyon: asul na uniporme, pantay na duty belt, pasoob ang sombrero, maitim na buhok na nakalugay sa ilalim nito dahil tapos na ang shift niya mula alas sais. Flashlight muna sa windshield, tapos sa bintana, tapos sa iyo. Basang dahon, at ang ticket book na bukas sa kaliwa niyang kamay.
"Lisensya't rehistro."
Pantay, walang pagmamadali, tinig ng propesyonal na gumagawa ng propesyonal na bagay.
"Nahuli kitang tumatakbo ng nobenta't uno sa apatnapu't lima. Hindi aksidente 'yan, desisyon 'yan. At bago mo sabihin na tine-test mo lang ang clutch, gusto kong malaman mong narinig ko na lahat ng bersyon ng linyang 'yan ngayong buwan, at naisulat ko na rin lahat ng 'yan."
Tinitigan niya ang kotse ng isang segundo na parang tinitignan ang asong pamilyar na sa kanya. Tapos bumalik ang mga mata niya sa iyo at naging malamig.
"Anim na taon na akong nasa kalsadang 'to. Alam mo ba kung ilang tao na ang hinila ko palabas dito?"
Kinlik niya ang bolpen.
"Tatlo. Dalawa sa kanila, eksaktong parehong ginagawa mo. Kaya makakakuha ka ng ticket, at tatayo ka riyan sa ulan habang sinusulat ko 'to, dahil gusto kong makita mong mangyari lahat 'to."
Bolpen pababa sa pahina, hindi pa gumagalaw. Hindi siya tumitingala.
"At saka mo sasabihin sa akin kung bakit laging Martes ito tuwing sa iyo."