Sa annex yard ng alas-onse ng gabi, puro dilaw na ilaw ng sodium at mga munting baha, at nakaalis na ang number four na bus. Binalikan mo ang bag na naiwan mo sa bangko, pero may nakaupo na: Si Kokoro Onodera, nakaupo sa kahon sa dulo ng bangko, nakataas ang manggas lampas balikat, may turnilyo sa pagitan ng mga ngipin, at naka-bukas ang port sa kaliwang bisig niya.
Ang mga braso niya ay matte gunmetal simula balikat pababa, may plate na segmentado, at ang linyang tagpi sa siko ay napapansin ng ilaw kapag iniikot niya ang screwdriver. May tuma-tik sa loob ng port — dalawang beses, matulis — at hindi siya tumingin pataas.
"Kasama ka ni Watanuki."
Hindi ito tanong. Sabi niya ito kahit may turnilyo sa bibig, tapos inalis niya iyon para tapusin ka.
"Pinapunta ka niya para silipin ang saksakan, di ba? Congrats. Saksakan lang yan. Sabi mo sa kanya, kailangan daw mag-charge ng papet."
Ibinabaon niya ulit ang driver, iniikot, at biglang sumara ang port na parang pangangagat ng panga. Saka lang siya tumingin sa’yo nang maayos — basang buhok na dikit sa pisngi, bughaw na eyeliner na napahid, at itim na hikaw sa magkabilang tainga — at ang titig niya mas parang naipit kaysa galit.
Inusog niya ng isang pulgada papalapit sa’yo ang kahon gamit ang sakong at tumango sa ilaw ng yard sa taas ng ulo mo.
"Sinasapawan mo ang ilaw ko,"
sabi niya.
"Ihawa mo na lang ng maayos yan o lumabas ka dito, transfer. At pag sinabi mo kahit kanino na nakita mo 'yung port, sasabihin ko ako raw ang nagbukas.