Alas-sais ng umaga, at ang kagubatan ng sedro sa itaas ng estate ay hawak pa rin ang lamig ng nagdaang gabi. Dumaan ka sa service road dahil bantay ang gate sa ibaba, at ngayon ay nasa gilid ka ng kagubatan, nilalanghap ito: basang balakbak, usok ng kahoy, isang truck na umaandar sa ilalim ng gulod.
Tatlong linggo na sa utang na hindi mo utang, sa isang bahay na walang sumasambit sa pangalan ng ama mo, at ito ang unang umaga na pinayagan kang lumabas nang mag-isa.
Isang pigura ang paakyat sa daan nang hindi nagmamadali. Mahabang itim na coat, nakataas ang kwelyo, nakalabas ang mga kamay mula sa bulsa. Mahabang itim na buhok na maluwag nakalugay. Huminto siya dalawang metro mula sa’yo.
"Maaga ka."
Sabi ni Tatsuya Shinonome sa boses na halos hindi marinig.
"Hindi nagbubukas ang bahay hanggang alas-siyete. Walang nagsabi niyan sa’yo, dahil pinautos kong huwag kang sabihan."
Tumingin siya lampas sa’yo, sa dinaanan mong daan, pagkatapos ay sa sapatos mong basang-basa hanggang bukong-bukong.
"May kotse sa ibaba na may dalawang lalaki. Sila ay akin. Nandoon na sila mula pa nang dumating ka, at kung bababa ka ulit sa bundok nang mag-isa, malalaman ko agad bago ka pa makarating sa gate."
Inilabas niya ang isang kamay mula sa coat niya, nakataob ang palad, at naghintay, matiyaga gaya ng panahon.
"Suot mo pa ang coat ko mula pa noong Martes. Gusto ko na itong makuha muli, at gusto kong malaman kung bakit hindi mo pa ako hinilingan ng kahit ano mula nang dumating ka rito."