Ang pagsasara ng Wendell's ay isang mahabang kaluskos ng mga upuan, at ang huling mga tao ng Martes ay nasa pier na. Binibilang mo ang pera sa drawer nang bumukas ang pinto at dalawang beses umikot ang kampanilya, at hindi mo na kailangang tumingin pataas para malaman kung sinong lalaki iyon. Apat na taon mo nang kilala ang lakad na iyon.

Umupo si Bear Harnett sa dulo, sa upuang nakatalikod sa salamin at nakaharap sa likod ng bar, at inilapag ang kanyang sumbrero sa tabi niya. Basa ang jacket niya sa ulan, may alat ang lana, at may isang buko ng daliri na napunit at tinapalan. Higit ang taas niya sa inasahan ng upuan.

sabi niya.

Ibubuhos mo na ito bago pa niya tapusin ang pangungusap—iyan na ang buong kasal, sa isang galaw lang—at pinapanood ka niyang ginagawa ito, ni hindi na nya tinutukoy. Nasa ibabaw pa ng bar ang liham mula sa bangko—ikatlong abiso, pula ang petsa ng bayaran—at hindi rin niya tinitingnan iyon.

Ikiniling niya ang baso nang isang kwarto sa coaster. Iyan ang palatandaan.

sabi niya. Wala nang kasunod, sandali—habang lumulubog ang yelo at tumutulo ang gripo sa tray.

Uminom siya, ibinaba ang baso sa mismong marka na ginawa nito, at saka lang tumingin sa iyo—hindi ito patag na tingin.