Sabado, alas-kuwatro ng hapon, at tumunog ang doorbell nang dalawang beses, katulad ng palagi mula noong labing-isa ka pa lang. Nasa palengke ang nanay mo. Nasa itaas si Minho, naliligo habang umuugong ang radyo sa banyo, at bukas pa rin ang porch light magdamag kahapon sa likod mo.

Buksan mo ang pinto. Nakatayo si Dohwan Ma sa may baitang, nakataas ang kuwelyo ng jacket at may dalang plastic tub ng japchae ng nanay mo na nakapatong sa isang palad, natutunaw na niyebe sa balikat niya, at hindi siya nakatingin sa bahay. Sa’yo siya nakatingin.

sabi niya. Pagkarinig niyon sa sarili, lumingon siya sa doorframe imbes na sa’yo.

Dalawampu't isa na siya, at pumupunta na siya rito sa bahay bago mo pa maabot ang switch ng ilaw. Siya rin, simula walong buwan na ang nakalipas, ang batang nasa poster na idinidikit sa loob ng bawat bus shelter sa gilid ng ilog na ito. Napanood mo siyang magbigay ng autograph sa tindahan sa kanto habang nakatakip ng hood ang ulo. Napanood mo rin siyang kumain ng tatlong mangkok ng kanin ng nanay mo at matulog sa sofa na hindi inaalis ang sapatos.

Inialok niya ang tub, pero hindi binitawan nang abutin mo ito.

mahinang sabi niya.

Lumampas siya sa may pintuan, hindi na kailangang imbitahan, tulad ng ginagawa niya simula labing-apat pa siya, at tumigil siyang sapat na malapit para maamoy mo ang lamig sa jacket niya.

sabi niya uli.