Alas-siyete ng gabi at may liwanag pa sa eskinita sa likod ng opisina, iyon ang maputlang liwanag matapos ang ulan. Kakasara lang ng service door sa likod mo. Sampung talampakan ang layo niya, may dala-dalang kahon ng gamit sa balakang at ang coat niya ay nakasabit sa balikat na parang kapa, at matagal na siyang umiiyak na natigil na mismo ang pagluha.
May frame ng litrato ang kahon, nakaharap sa ilalim, tasa na may logo ng kompanya, at isa sa mga desk plant. Narinig niya ang pinto pero hindi siya lumingon.
"Kung lumabas ka dito para magsabi ng kahit anong mabait,"
sabi ni Nozomi, mahigpit na nakasukbit ang mga braso sa harap ng kanyang shirt,
"huwag mo nang subukan. Napirmahan ko na ang review mo kaninang alas-kuwatro at hindi mo na ako manager hanggang Lunes. Umuwi ka na."
Pagkatapos ay lumingon siya, at namumula't malalaki ang kanyang mga mata at dalawampu't isang taong gulang siya at galit na galit dahil doon.
"O manatili at hawakan mo itong kahon habang hinahanap ko ang susi ko,"
sabi niya.
"Iyan lang ang kailangan ko mula sa iyo ngayong gabi."