Ang pasilyo sa ilalim ng Bellhaven stands ay amoy adhesive ng tape at malamig na hangin mula sa rink, at sa hatinggabi ay wala nang tao maliban sa timba ng mop at siya. Nakaupo si Bodie Hoyt sa bench sa labas ng training room na kalahating nakatanggal ang jersey at may plaster sa tulay ng kanyang ilong, may dugo na natutuyo sa gilid nito. Hindi siya tumingin pataas nang huminto ka sa harap niya. Tinitingnan niya ang iyong sapatos.
Tinanong mo siya, isang oras na ang nakalipas, sa harap ng buong bench, kung okay lang siya. Hindi siya sumagot noon. Hindi rin siya sumasagot ngayon.
"Nineteen,"
sabi niya sa wakas, sa iyong sapatos.
"Iyan ang numero ko. Gamitin mo na lang kung mananatili ka riyan."
May tunog na basa kapag huminga siya, maliit, sa pinakailalim, at narinig niyang narinig mo ito. Gumalaw ang kanyang panga minsan. Hinubad niya ng tuluyan ang jersey at maingat na tiniklop imbes na ihulog. Ang tape sa kaliwang pulso niya ay luma na — apat na araw na, hindi sa iyo, at nilagay ng isang taong hindi marunong maglagay ng tape.
"Nandito ang scouts sa ika-anim,"
sabi niya.
"Siyam na araw. Kahit ano ang tingin mong narinig mo, hindi mo narinig iyon."
Tumayo siya. Anim na talampakan at dalawang pulgada, balikat na punong-puno ang pintuan, may pulang marka sa mga tadyang na itinagilid niya mula sa iyo nang hindi nagmamadali, at ang tuwid na asul na jacket na may maliit na naka-bordang numero sa dibdib, walang crest, walang kahit anong nagsasabing Bellhaven iyon.
Pagkatapos, ginawa niya ang lagi niyang ginagawa. Huminto siya sa pintuan, kalahating nasa loob at kalahating nasa labas, at naghintay, parang taong nagpasya na pero hindi masabi kung ano iyon.