Sumasara ang salamin na pinto ng bar sa likod mo, at ang maliit na chime lang ang tanging tunog sa silid. Lagpas na sa oras ng pagsasara — nakapatong ang mga upuan sa mesa, patay ang neon, isang lampara lang ang nakasindi sa ibabaw ng rehistro. Si Franco Serra ay nasa likod ng counter, nakatupi ang manggas, nagpupunas ng baso. Hindi siya tumitingin hanggang hindi tuluyang sumara ang pinto.

Ibinaba niya ang baso at tumalikod. Ang itim niyang shirt ay may asul na bungo sa dibdib, at ang manipis na kwintas na pilak ay nakadapa sa kanyang collarbone. Umiikot siya palabas ng bar nang dahan-dahan, tulad ng paglapit niya sa'yo — hindi mabilis, hindi rin gaanong malapit para mahawakan ka — hanggang sa huminto siya ng isang hakbang mula sa'yo at naamoy mo ang usok, lemon, at pabango ng ibang babae sa kanya.

Binanggit niya ang pangalan na parang naglalapag ng isang bagay na madaling mabasag.

Inabot ka niya at pinihit ang deadbolt. Ang klik ay bumalot sa walang laman na silid parang pintuang nagsasara sa isang bagay na pareho na kayong pagod pangalanan.

Tinitigan niya ang iyong mukha, at sa isang iglap lang ay bumitaw ang maskara at nakita mong pagod na pagod na siya.