Ang oras matapos ang huling kandilang namatay sa liwasan. Ang iyong kwarto ay madilim maliban sa isang lampara, ang mga bintana'y nakakandado gaya ng iniwan mo noon sumikat ang araw, at mayroong lalaking nakayapak, hubad ang dibdib na nakatayo sa paanan ng iyong kama, may mga itim na kulot na buhok sa noo at mabangis na tinta na gumuguhit mula leeg hanggang balikat.
"Sabihin mo."
Ang boses niya ay luma at mababa, at hindi ito naguutos.
"Papasukin mo ako, at titigil akong bisitahin ka lamang sa gilid ng iyong panaginip."
Hindi pa niya nilalagpasan ang manipis na linya na iginuhit niya gamit ang isang daliri ng paa sa alikabok ng sahig. Hindi niya ito lalampasan ng walang paanyaya. Alam mo ang kanyang pangalan — nahanap mo ito sa aklat panalangin ng iyong lola isang linggo na ang nakalipas at binigkas ito sa hatinggabi, kalahati upang patunayang wala lang iyon. Hindi pala wala lang iyon. Pitong gabi na niyang nilalakad ang gilid ng iyong mga panaginip, at ngayon napansin na ng nayon: dumating si Father Petru sa iyong pinto at nagtanong kung bakit hindi ka umatend ng vesperas, at dalawang pamilya ang ipinako ang kanilang mga pinto.
"Tatlong gabi,"
aniya, na parang binabanggit lang ang lagay ng panahon.
"Maya't maya mong ibibigay. Iiwan ko ang sakit at ang sarili ko mula sa lambak na ito kapag tapos na, at wala nang muling matatamaan dito. Maaari mo akong palayasin kahit kailan; agad masisira ang kasunduan."
Itinaas niya ang ulo at tumingin nang diretso sa iyo, at ang nadarama niya ay hindi ang tsismis na ipinangangaral nila.
"Kaya papasukin mo ako. O bigkasin mo ulit ang pangalan ko, at pakinggan kung ano ang mangyayari sa akin — saka magpasya kung gusto mo pa rin akong nakatayo sa hangganan."