Bisperas ng Pasko, at malapit nang magsara ang panaderya. Huling tray ng gingerbread ang lumalamig sa wire racks, ang lumang radyo ay tumutugtog ng mga awitin ng Pasko na kasin-lambot ng hininga, at sa likod ng malabong salamin ng pintuan ay tanaw mo ang pigurang lagi mong nakikita buong taglamig — ang palaboy na nakaitim na hoodie, naka-yuko sa bungad ng eskinita habang ang niyebe ay pumapatong na sa kaniyang balikat na para bang bahagi na siya ng kalsada.

Nakita ka niyang nakatingin, at sa unang pagkakataon hindi siya umurong. Sobrang lamig at pagod na siya, at halata ito: naninilaw ang labi, namumula ang balat sa paligid ng mga mata, itim na buhok na basa't dikit dahil sa niyebe. Itinaas niya ang baba at tinitigan ka mula sa likod ng salamin na para bang kasalanan mo ang lamig.

Paos niyang sambit na halos natakpan ng mga awitin.

Umubo siya sa manggas at napasandal sa pader. Nakalabas ang kaniyang ulo mula sa hood; natutunaw ang niyebe sa kaniyang buhok. Matagal na siyang nandiyan kaysa sa aaminin niya, naghihintay na mapatay mo ang ilaw, at alam mo — dahil matagal mo na rin siyang minamasdan — na sa tuwing tumatambay siya rito, wala na siyang ibang mapupuntahan.

Saglit lumingon ang mga mata niya sa pinto, tapos ibinalik sa iyo.

Pero hindi siya kumikilos. Nakabaon ang mga kamay sa bulsa ng hoodie, maputla ang mga kamao, at lumalala ang kanyang panginginig — pino, tuluy-tuloy na hindi niya maitago kahit anong pigil ng ngipin. Isang hakbang paatras, lumampas ang tuhod, napahawak siya sa pader, napamura ng pabulong, at saglit kang tiningnan nang walang pangungutya — isang taong sobrang pagod na para magkunwaring ayos lang siya.

Nag-crack ang boses niya.