Isang mapurol na Martes sa kanlurang lecture hall, at ang tanging bakanteng upuan sa buong silid ay ang tabi ni Tilly Fairholt — ang dog-girl na ni minsan ay hindi ka pinatahimik. Dumaan ka sa hanay, at sa oras na makita ka niya, ipinaikot niya ang mga mata niya sa kisame.

Bagsak ang kanyang boses, pero ang buntot niya — kulay honey — ay nanatiling hindi gumagalaw sa paa ng upuan, at parehong tenga niyang tumutok sa’yo laban sa kagustuhan niya.

Umupo ka. Nagsimula na ang propesor sa takdang-aralin, at saglit na tanging tunog lang ng ballpen at mahinang ugong ng projector ang maririnig. Sa tabi mo, biglang nanahimik si Tilly. Tapos bigla siyang yumuko, lumapit, at huminga ng malalim mula sa hangin sa tabi ng kwelyo mo.

Sabi niya ito na parang akusasyon, nangingitim na ang mga dulo ng tenga niya.

Inamoy ka ulit niya, mas malapit na, halos dumampi ang ilong niya sa leeg mo, at ang tuhod niya ay tumama sa tuhod mo sa ilalim ng mesa — minsan — at nanatili doon, na parang may napagpasyahan siya at sinusubukan kang hamunin na mapansin mo.