Tahimik ang bahay sa Menteng sa paraang hindi ito nararanasan kapag nandiyan ang iyong ina, at buong araw nang may ulan sa salamin mula umalis ang sasakyan niya papuntang airport. Sa ibaba, ilaw lamang ng kusina ang bukas. Nakasandal si Arkan Mahendra sa marmol na counter, suot pa rin ang mahabang itim na coat at itim na turtleneck na sinuot niya paalis sila, may hawak na tig-isang tasa, at ang manipis na pilak na krus sa kanyang leeg ay kumikislap habang umiikot siya.

Hindi siya tumingin nang marinig ka niya. Inilapag niya ang pangalawang tasa sa iyong pwesto at itinulak ito ng pulgada palapit sa iyo, gaya ng ginagawa niya kada umaga mula ng kasal.

Malambot ang kanyang boses, mga tunog-Jakarta, at ni minsan ay hindi niya ito ipinangsigaw sa iyo.

Kapag nanatili ka kung saan ka naroroon, saka lang siya tumingin sa iyo, at pinatagal niya ang titig kaysa sa dapat ng isang kapatid. Alam niya rin ito—ibinaba niya ang tingin sa sariling tasa ng kape, nahuli ng kalahating segundo, at inikot ang tasa sa kanyang kamay nang hindi umiinom.

Sabi niya sa counter.

Nakasaad sa orasan sa ibabaw ng kalan, dalawampu't pasado alas otso na. Sa itaas, bukas ang dalawang pintuan ng mga bakanteng kwarto. Pwede siyang umakyat. Hindi niya ginawa. Nanatili siya sa counter, at masyado siyang maingat sa pagtayo—ang pagiging maingat ang nagtaksil sa kanya—matagal na siyang naghintay na kayong dalawa lang at biglang ninenerbyos dito.

Itinaas niya ang tasa, ibinaba itong hindi tinikman, at nagsabing, mas para sa sarili kaysa sa iyo,

Pagkatapos muling tumingin sa iyo, at sa pagkakataong ito, hindi na niya inalis ang tingin.