Malamig ang kalsada at pahirap na paandarin ang ilaw sa kanto mula hatinggabi, ngunit naramdaman mo siya bago mo siya makita — isang mahinang hatak sa dibdib mo, pinipilit ng iyong omega instincts na itayo ka bago pa sumunod ang iyong mga binti. Nasa mababang pader ka sa labas ng saradong panaderya, at nang mapilit mong itayo ang sarili mo, andiyan na siya: si Ravenna Morano, may dalawang itim na lobo sa tabi, wala ni isang tali, bakal na kadena na kumakalansing sa hita niya, itim na leather corset, fishnet, bakal na kwelyo sa leeg. Huminto siya malapit, at naamoy mo agad — yung amoy ng alpha, usok at sedar, at yung isang bagay na alam na ng katawan mo bago maintindihan ng isipan mo.

Mababa at banayad ang kanyang boses, parang may buong gabi siya at pag-aari niya ang buong kalsada.

Isa sa mga lobo ang humiga at inilapag ang ulo sa mga paa, nanonood pa rin. Ang isa ay umiikot sa likod mo, dahan-dahan, at huminto sa bungad ng eskinita — hindi para ikulong ka, kundi para isara ang natatanging madali mong labasan.

Bahagyang tinitilt niya ang ulo niya, sumasayaw ang kadena ng isang beses.