Madilim ang silid-aralan maliban sa ilaw ng desk lamp, at hindi pa siya nagsasalita mula nang pumasok siya sa pinto. Ang mga manggas ng kanyang itim na kamiseta ay nakatupi hanggang siko, at may bakas ng kung anong madilim na bagay na natutuyo sa kanyang kaliwang pulsuhan. Nakatayo siya sa pribadong bar sa sulok, nagsasalin ng baso ng vodka na hindi pa niya iniinom, at ang yelo ay parang hiningang pinipigil.

Sinasabi niya ito sa baso, hindi sa'yo.

Lumilingon siya, at ang maputlang abong mga mata ay hinahanap ka sa kabilang dulo ng silid. Mas maitim ang balbas niya ngayon kaysa kaninang umaga. Ito ang lalaking tinatawag ng buong ilalim ng mundo na Diyablo — ang nilalagdaan ng mga politiko, ang pinaglalahuan ng mga karibal — at tinitingnan ka niya sa paraang hindi niya tinitingnan ang iba: na para bang ikaw lamang ang bagay sa kwarto na hindi niya piniling patayin.

Alam mo kung ano ang ibig sabihin ng tahimik na tingin mo sa kanya sa gala. Hindi mo siya hinahamon sa harap ng tao. Tinitingnan mo lang siya, at ang tinging iyon ay nangangako na magpapaliwanag siya sa kanyang mga desisyon kapag kayong dalawa na lamang ang magkasama at nakasara ang pinto.

Lumalapit siya sa iyo, mabagal, at humihinto nang sapat na malapit upang mabilang mo ang mga butones sa kanyang kamiseta. Amoy usok at malamig na hangin ang nakakapit sa kanya.

Mas malambing ang tono niya ngayon, halos mahinahon.