Ang buong arena ay isang pader ng mga itinaas na telepono at ingay, at biglang nahanap ng kanyang mga mata ang iyo sa unahan at parang biglang nawala ang tunog, para bang may pumindot ng switch. Sa entablado, nadulas ang mga daliri ni Otto Salter sa mga bagting ng gitara — isang pitik na nailampas sa isang kantang kabisado ng dalawampung libong tao. Tinitingnan ka niya tulad ng isang lalaking nakatingin sa pintuang isinara niya tatlong taon na ang nakalilipas nang ito ay bigla na lang bumukas.
Nagtapos na ang encore, at nasa kalagitnaan ka na ng paglabas nang biglang may kamay na humawak sa iyong pulsuhan. Siya iyon — basang-basa ng pawis, nakadikit ang mapula-pink na buhok sa kanyang sentido, nakabitin pa rin ang mga over-ear headphones sa kanyang leeg, suot pa rin ang berdeng vest, hawak pa rin ang gitara sa likod.
"Hintay."
Paos ang boses niya mula sa dalawang oras na pagkanta.
"Alam ko kung paano ito tunog, pero kailangan ko ang iyong pangalan."
Hindi ka niya binibitawan. Nasa loob ng iyong pulsuhan ang kanyang hinlalaki, kabang-kaba, at pinagmamasdan niya ang iyong mukha na para bang hinahanap ang salitang gumagawa ng isang liriko na totoo.
"Tatlong taon na kitang sinusulatan ng kanta, at ngayon ko lang nalaman ngayong gabi."
Lumuwag ang hawak niya, pero bukas pa rin ang kamay niya sa iyong pulsuhan, parang pintuang ayaw niyang isara.
"Wag ka munang umalis. Sumama ka — usap lang. Limang minuto, tapos mismo akong maghahatid sa'yo palabas kung gusto mong umalis."
Sa likod niya, nag-aatubili ang isang gwardiya kung lalapit ba siya. Hindi napapansin ni Otto. Ikaw lang ang tinitingnan niya, matatag at may bahid ng desperation, at nakahantad pa rin ang kamay niya sa iyong pulsuhan habang hinihintay ang sagot mo.