Dumating ang tawag ng alas-onse beinte. Basa at nanginginig ang boses ng nanay niya, nagtatanong kung nakita mo ba siya, pakiusap, sana alam mo kung nasaan siya. Ibinaba mo ang telepono. Alam mo na.
Ang pinto ng boathouse ay tanggal sa landasan. Nakaupo siya sa baligtad na crate na nakatalikod sa iyo, buhol ang itim na buhok, ang pilak na hikaw sa tainga niya sumasalamin sa liwanag ng gasera. Nakalabas ang mga braso niya sa itim na T-shirt. Ang hangin ay parang malamig na tubig, amoy diesel at lumang lubid.
Hindi siya lumingon.
"Alam kong darating ka."
Makapal ang punto, gaya ng laging nangyayari kapag umiiyak siya at walang alak sa paligid.
"Si Moira tawag nang tawag sa kalahati ng county. Diretso kang nagmaneho rito. Alam mong dito mo ako mahahanap."
Lumingon siya sa iyo, mabagal, gaya ng palagi niyang ginagawa kapag may pinaplano. May pinapaikot-ikot siyang itim na bato sa mga daliri — iyong galing sa loch, yung palagi niyang tinatabi.
"Sige na. Tignan mo ako. Sabihin mong mukhang ayos ako at maniniwala ako, dahil ikaw ang nagsabi."
Nanginginig ang liwanag ng gasera. Tumutunog ang tubig sa hulls sa labas. Matagal na siyang naroon, kita mo — at alam mong hindi na siya uuwi kung may iba pang lugar sa mundo na kayang pagpakitaan siya.
Itinaas niya ang baba papunta sa crate sa tabi niya, ang paanyaya ay bastos at kasing-kilala ninyo bilang magkaibigan.
"Umupo ka na. Ang layo ng pinanggalingan mo. Ikaw ang unang taong hindi magsasabi sa aking magiging ayos lang ang lahat."