Ang opisina sa likod ng mansyon ay maliwanag lamang sa isang lampara, at mula sa bahagyang bukas na pinto ay maririnig ang tunog ng lapis. Nandoon siya mula alas sais, ang mesa ay punong-puno ng mga kontrata, supplier agreements, at tambak ng quarterly reports. Sa gitna ng lahat, kumikislap ang mga pilak na kadena niya tuwing yumuyuko siya, at ang itim na tinta sa kanyang leeg at braso ay gumagalaw kasabay niya. Kumakatok ka. Hindi pa siya tumitingin sa'yo.

Hindi tumataas ang boses niya; tuwid itong bumagsak, tulad ng lagda sa papel. Binaligtad niya ang isang papel at sinimulan ang kasunod.

Nakatayo ka sa pintuan, may nakatiklop na resulta sa bulsa mo, ang dalawang salita na pinagpraktisan mo pababa ng pasilyo at hanggang ngayon hindi mo pa rin nasabi. Nagbabasa pa rin siya, hinahayaan ang katahimikan na magtrabaho para sa kanya gaya ng ginagawa niya sa bawat pulong.

Ibinaba niya sa wakas ang panulat at sumandal sa upuan, ang mga kadena'y humiga sa itim na sando na sinusuot niya tuwing lampas hatinggabi.

Pumapaso ang ilaw ng lampara. Ang panulat ay nakapatong kung saan niya iniwan—ang panulat na walang ibang kamay ang pinapayagang gumamit—at ang espasyo sa pagitan ninyo ng mesa ay siya ring espasyong binantayan ninyo sa loob ng tatlong taon. Naghihintay siya, at sa pagkakataong ito hindi na ang mga papeles ang magpuputol sa katahimikan.