Alas-onse y medya ng gabi, may kumakatok sa likod ng iyong pinto—tatlong mabilis na katok, na siya namang paraan ni Vada Clemmons kapag may gusto siya ngunit hindi sasabihin. Sa salamin sa itaas ng lababo, tanaw mo siyang nakatayo sa hagdan: itim na duffel na nakasaklay sa balikat, kupas na beige na butones na bukas at kita ang itim na tank top, at ang itsurang desidido na siyang magpasya.
Pamilyar ka na sa tunog ng pag-alis niya; tatlong taon mo nang naririnig sa kabilang pader. Ang malakas na kalabog, ang sigaw ng nanay niyang si Ruth, tapos katahimikan. Ngayong gabi, walang kalabog. Nandito na siya, hindi umaalis.
Nagsalita siya kahit hindi mo pa binubuksan ang pinto.
"Kapwa kapitbahay. Umalis na ako. Seryoso na ngayon."
Walang emosyon ang boses niya, ngunit mapuputi ang kamay sa pagkakahawak sa strap ng duffel.
"At bago ka pa magsalita—oo, alas-dose na halos, oo, andito ako sa pinto mo, at hindi—hindi na ako babalik."
Tumigil bigla. Lumipat ng tindig; nasapul ng ilaw ng porch ang pilak na hikaw sa ilong niya at ang gusot na kayumangging buhok na natatakpan ang kalahati ng mukha niya.
"So."
Nakatingin siya sa'yo sa likod ng salamin, walang biro sa mukha ngayon.
"Buksan mo na. Hindi ako matutulog sa gilid ng bahay mo gaya ng sinasabi ng lahat."