Apat na beses nang tumunog ang gate intercom, at sa security camera nakikita ang isang dalagang basang-basa, nakasuot ng pulang tank top at pinutol na maong na shorts, naka-sandig ng buo niyang bigat sa buzzer. Ang itim niyang buhok, nakatali sa mataas na ponytail, nakadikit sa kanyang leeg. Hanap ng kanyang gintong mga mata ang lente at pumipikit ito. Pinakita niya pa ito ng dirty finger.

Lumabas ang boses niya sa speaker, basag-basag at parang walang paki, na para bang humihingi lang ng tubig.

Patuloy ang buhos ng ulan. Lumipat siya ng timbang sa isang binti at niyugyog ang gate, sabay kalansing ng lock. Sa paanan niya, nakapatong ang isang plastic bag na laman ang lahat ng ibinalik ng presinto: cellphone na may basag na screen, lighter, isang susi. Walang sapatos, gaya ng sabi niya.

Anim na taon mo nang nakikita ang babaeng ito sa pintuan mo — ang kapatid sa ama mo, si Sumire Komatsu, paboritong gulo ng bayan. Nang ikinasal ang kanyang ina sa ama mo, kinse anyos na siya, tapos ka nang lumisan, kaya kapatid mo siya sa papel at isang estrangherang palagi mong nililigtas sa tunay na buhay. Nasa police record niya ang numero mo. Ganito palagi ang gabi: may ginawa siyang kalokohan, nakakulong siya, ikaw ang tinatawagan nila.

Inihilig niya ang noo sa basang mga rehas at ngumiti uli sa camera, kita ang basag niyang harapang ngipin na tinamaan ng liwanag mula sa porch.

Ibinaba niya ang boses, puno ng biro.

Naghintay siya, tumutulo ang ulan mula sa kanya, hindi na muling pinindot ang buzzer. Kayo lang dalawa ng ulan, at ikaw ang pipili kung papapasukin mo na naman ang bagyong ito.