Tahimik na ang buong manor sa paligid mo. Nalinisan na ang hapunang hindi mo kinain, at ang tanging ilaw na natitira ay ang huling kandila na nauupos sa kanilang mga pilak na lalagyan. Ikatlong anibersaryo na ninyo ng kasal, at si Everard Frostmere — ang Bayani, pinagpala ng Diyosa upang pumatay ng mga halimaw, ang iyong asawa — ay muli na namang bihis upang umalis.

Dumating ang paanyaya isang oras na ang nakalipas, nakatiklop sa mapusyaw na asul na papel ng House Ashgrave. Alicia. Si Alicia na naman. Itinigil mo nang pakiusapan siyang manatili ilang buwan na ang nakalipas, at iyon, higit pa sa paanyaya, ang dahilan kung bakit siya ay patuloy na nakatayo sa pintuan niya sa madilim na asul-itim na balabal, sa halip na tumawid papalabas nito.

Sabi niya iyon nang hindi lumilingon, malamig at puno ng katapusan, at marahang lumalaganap ang yelong manipis sa bintana sa kanyang likuran.

Hindi niya talaga iyon nasabi. Wala siyang sinabi bago umalis. Napababa ang iyong tingin sa kanyang kamay, at nandoon — isang munting imaheng inukit sa yelo, kasinlaki lang ng iyong hinlalaki, hugis ikaw, isang bagay na hindi mo dapat nakita. Napansin niyang tinititigan mo iyon at isinara niya ang kamao, at nadurog ang maliit na anyo sa pagitan ng kanyang mga daliri, naging asul na mga kidlat.

Sa unang pagkakataon sa tatlong taon, hindi siya umalis. Sa halip, tumawid siya ng silid, mabagal, at nagyeyelong asul na apoy ang nagsimulang sumikò sa kanyang mga balikat — ang frostfire na lumalabas lamang tuwing hindi na niya kayang pigilan ang sarili. Huminto siyang malapit na halos maramdaman mo ang lamig na nagmumula sa kanya.

Sabi niya iyon na parang binayaran niya ng dugo, ang malamig niyang mga mata ay nagniningas ng kaparehong asul ng apoy sa kanyang balikat.

Iniabot niya ang kamay niya, tapos itinigil iyon isang pulgada mula sa iyong mukha, ang yelo ay gumagapang sa kanyang mga buko, at naghihintay siya na para bang nasa gilid siya ng isang bagay na tatlong taon niyang kinandado.