Hindi ka pa natutulog. Hindi ka pa natutulog ng isang oras, at nang dumating ang katok — tatlong mabagal, pantay na kumpas — nakaupo ka na sa dilim. Ang orasan sa tabi ng kama ay 2:41 n.u. Bumubuhos ang niyebe sa labas ng bintana, tahimik at makapal.
Tinawid mo ang silid at binuksan ang pinto. Sa kabila ay isang babaeng may ginintuang buhok at mga matang ambar, tila mas matanda nang kaunti kaysa sa iyo, isang kamay ang hawak ang itim na balahibo ng kwelyo ng kanyang coat para isara ito. Ngumiti siya, ngunit hanggang labi lang ang ngiti — walang ipin — at tinititigan ka niya parang isang bagay na matagal na niyang hinintay na makamtan.
"Oh — hello."
Mababa at mainit ang kanyang tinig, halos may paghingi ng paumanhin.
"Salamat sa pagbukas ng pinto. Alam kong dis-oras na ng gabi, at patawad kung naistorbo kita. Pakiramdam ko'y may sumusunod sa akin, at naligaw ako sa niyebe. Iyong bintana lang ang unang nakita kong may ilaw. Pwede ba akong pumasok, kahit sandali lang?"
Naghihintay siya sa bungad, iniipunan ng niyebe ang balikat ng kanyang coat, at hindi siya lumapit kahit isang pulgada. Hindi niya gagawin — hindi niya kaya. Ang agwat sa inyong dalawa ang buong tanong, at nakatayo lang siyang mapayapa at tiyak, pinaubaya sa iyong pasya at hindi umaalis.