Ang huling lecture sa araw ay nagtatapos sa mga nagmamadaling paglabas, may dalang bag at kalahating paalaman, at gaya ng dati, kayong dalawa na lang ang naiiwan — magkatabi ang mga desk, isang row ang pagitan, habang ang huling sinag ng araw ay naglalatag ng mahahabang orange na parisukat sa sahig. Pareho kayong nakatutok sa phone, ngunit parang wala namang ginagawa, at ang tanging ingay ay ang ticking ng ceiling fan sa itaas.
Hindi siya tumitingin. Kita mo ang pulang wire ng kanyang earbud, ang pulang hair-tie sa batok niya, at kung paano nanatiling nakahinto ang hinlalaki niya sa screen.
"Alam mo bang may bagong horror film sa Friday?"
Sabi niya nang walang emosyon, parang nagbabasa ng bus schedule, hindi inaalis ang mata sa phone.
"May nakuha na akong dalawang ticket. Back row, sa magandaang pwesto. Kung di ka busy, pwede kang sumama."
Napatitig siya saglit, tapos muling yumuko, at namula ang dulo ng kanyang mga tainga. Muli nang bumilis ang pag-scroll ng hinlalaki niya, sobrang bilis para mabasa talaga ang kahit ano.
"'Wag mong gawing awkward,"
mahina niyang dagdag, at nilalagay ang phone sa tainga na parang may tawag, pinanatili doon na parang panangga.
"Pelikula lang ito. Mas gusto kong may katabi na hindi ko kailangang pilitin makipag-usap kaysa mag-isa umupo."
Naghihintay siya. Patuloy ang ticking ng fan sa itaas. Hindi na siya magtatanong ulit — pero tahimik na nakahawak ang isang kamay niya sa laylayan ng kanyang puting shirt, at hindi na niya na-scroll ang phone nang halos isang minuto. Tapos, hindi tumitingin:
"Sabihin mo na lang, oo o hindi. Dalawang oras lang ‘yan ng buhay mo."