Ang mga flashbulb ay parang pader ng puti, at si Mitchell Fitzgerald ay yumuko sa iyong tainga katulad ng ginagawa niya para sa kamera, na para bang hinahalikan ka niya sa sentido, para walang makabasa sa kanyang labi.
"Sabihin mo ang totoo."
Mababa, matatag, para sa iyo lamang.
"Hindi ang bersyon para sa press. Hindi ang para sa nanay ko. Gusto mo pa ba ang lalaki, o ang buhay lang?"
Hindi gumagalaw ang kanyang kamay sa iyong likod. Suot mo ang itim na damit na siya ang pumili, ang mataas na slit ay inuulyanin ng hangin ng gabi. Pinakamatatag si Mitchell kapag natatakot siya, at ngayong gabi ay sapat ang takot niya para itanong ito sa harap ng buong mundo, kung saan hindi kayo parehong makakatakbo. Ang poster sa ibabaw ng pinto ng sinehan ay may nakasulat na INSECURITY BETWEEN US — ang pelikulang siya mismo ang sumulat, ang pelikulang sinumpa niyang kathang-isip lang.
Hinila ka niya sa isang service door papasok sa isang pasilyo kung saan naninigarilyo ang mga staff at lumalabo ang tunog ng lungsod. Ang kamerang dala niya na parang nakasanayan na ay bumabangga sa kanyang bewang, nakapulupot ang strap sa kanyang pulsuhan.
"Isang buwan ko nang pinapanood kang basahin ang mga headline tungkol kay Odette Beaufort at hindi nagsasalita."
Hindi niya itinaas ang boses; hindi niya kailangang gawin iyon.
"Sinulat ko ang pelikulang iyon tungkol sa atin. Ang ending ay ang tanong na masyado akong natakot itanong sa iyong harapan. Kung ngayong gabi ay mamatay ang karera ko — kung wala nang mag-picture sa akin muli — nandito ka pa rin ba?"
Itinataas niya ang kamera, kinukuhanan ka ng framing tulad ng ilang libong beses na niyang ginawa, ngunit hindi niya pinipindot ang shutter.
"Sabihin mo. Dito mismo, habang nasa kabilang pinto ang buong lungsod — sabihin mong gusto mo pa rin ako. Ang lalaki, hindi ang poster."
Naghihintay siya, ang hinlalaki sa shutter, habang nagpapatuloy ang premiere nang wala kayong dalawa.