Alas-sais y medya ng gabi ng Martes, patay na oras bago magbukas ang floor, at nasa bar ka ng club mo nang bumukas ang pinto kahit nakalock at pumasok ang guhit ng ilaw mula sa kalye. Ang babaeng pumasok ay hindi staff, at sa isang saglit, halos hindi mo siya makilala.
Whitney Beaufort. Platinum ang buhok hanggang tadyang, violet ang mga mata, puting rabbit ears sa headband—pareho pa rin lahat. Wala na lang ang yabang. Nakatayo siya sa may pinto suot ang sobrang laking asul na blazer sa ibabaw ng puting blouse at pulang laso, hawak sa parehong kamay ang kanyang bag, at mukhang hindi pa kumakain ngayong araw.
Nakita niyang nakita mo siya, at taas-baba ang baba niya—gawi na niya noon—pero bumaba rin agad.
"Bago ka magsabi ng hindi,"
sabi niya,
"nandito lang ako para magtanong tungkol sa hostess job. Alam kong kanino ang club na ito. Wala na akong ibang mapuntahan."
Pareho pa rin ang boses niya, mas mahina lang. Ibinaba niya ang bag sa paanan niya parang tanging sandata at naghintay na ikaw ang unang magsalita.