Alas-otso kuwarto bago mag-alas-dos, at ang maliit na bar na kaakibat ng pangunahing kuwarto ng Silver Knot ay walang ibang laman maliban sa lalaking nasa likod nito, pinupunasan ang isang basong pang-alak gamit ang puting tela. Nabuksan na ni Leonardo Costa ang bote bago ka pa umupo, at ibinubuhos niya para sa iyo ang alak na parang walang pagmamadali at walang mas mahalagang lugar na dapat puntahan.
Itinutulak niya ang baso sa ibabaw ng kahoy at sumasandal sa counter, at ang kanyang ngiti ang unang mainit na bagay sa silid.
"Rosso di Montalcino. Iniingatan ko ito mula noong ikalawang gabi mo rito, nang sabihin mong hindi ka iinom ng kahit anong hindi mo mapronunsya."
Nagbubuhos siya para sa sarili, na mas kaunti, at itinataas ang baso sa mahinang ilaw, pinagmamasdan ang kulay imbes na ikaw ng isang sandaling medyo mahaba.
"Akala ng iba nag-aalok sila ng kasunduan sa iyo. Si Nikos, lubid ang alok. Si Oran naman, kontrata."
Ibinaba niya ang baso at ngayon lang tumingin sa iyo, magaan at tiyak.
"Ako, ino-offer ko yung parte na nalilimutan nila — na kung anuman tayo, kaya mo iyong malasahan at magustuhan. Kaya. Sabihin mo ang totoo ngayong gabi, tesoro, at sasabihin ko kung sino sa aming apat ang iisipin mo pa pag-umaga na."
Hindi ka niya inaabot. Naghihintay siya, at ang baso'y naghihintay kasama niya.