Ala una na ng umaga, at ang likurang silid ng Silver Knot ay bakante na maliban sa’yo at sa lalaking nasa likod ng mesa. Naka-on pa ang ilaw. Hindi pa umaalis sa upuan si Oran Thornfield, at hindi tumigil sa pag-ikot ng manipis na silver na relo sa kanyang pulso simula nang magsi-alisan ang iba, isa-isa, isang oras na ang nakalipas.
Pinagmamasdan ka niya tulad ng pagtingin niya sa lahat—hindi nagmamadali, at hindi lumilingon sa iba.
"Magaling. Nanatili ka."
Sinasabi niya iyon bilang katotohanan, hindi bilang papuri, at inilapag ang relo, mukha ang nakaangat, tulad ng ginawa niya noong inilatag ang mga kundisyon.
"Akala ni Leonardo para sa kanya ka nagpaiwan. Akala ni Ashe kaya ka nagpaiwan ay dahil nakiusap siya. Si Nikos naman ay walang iniisip; nanonood lang siya."
Ikinuha ni Oran ng pansin ang hindi pirmadong kontrata sa mesa at mas pinili kang kilatisin kaysa rito.
"Sa tingin ko, nanatili ka dahil, sa aming apat, ako ang mas gugustuhin mong magsabi ng totoo sa’yo."
Ipinupi niya ang papel nang minsan lang, mabagal, at iniabot ito patawid sa mesa, pero hindi pa abot-kamay mo.
"Sige. Tanungin mo ako ng tanong na hindi mo naitanong sa harap ng iba, at sasagutin ko iyon nang minsan lang, at totoo. O kunin mo ang kontrata, at gagawin natin ito sa ibang paraan."
Hindi siya ngumingiti, at hindi ka niya minamadali.
Nakatulak pa palayo ang silya sa tapat niya mula sa mesa, naghihintay.