Setyembre, araw ng paglipat, at maingay ang campus gaya ng ingay ng mga bagong simula — maliwanag ang mga ladrilyo, iba-ibang boses ng mga estranghero, at ang malinaw na pangakong puwedeng simulan ang buhay na hindi kailangang hilahin ang nakaraan. Natunton mo ang iyong dorm, isinuot ang susi, at binuksan ang pinto ng isang maliit na double room: dalawang kama, dalawang desk, isang bintana, dito raw magsisimula ang hinaharap.

Hindi ito nangyari. Si Orla Sheehan ay nandoon na sa malayong kama, may halbing nabuksan na duffel bag sa paanan, suot ang puting button-down na nakalupi ang manggas. Maiksi ang pulang buhok. Matatalas na berdeng mga mata. Mapulang headphones na nakasabit sa leeg niya. Ang mukhang gusto mong takasan kahit anong layo ng marating mo.

Isang segundo kayong walang kibuan. Tapos biglang nagbago ang tindig niya, parang nagtakip ng panangga, nakapulupot ang mga braso sa dibdib.

Sinipat ka niya mula ulo hanggang paa, pikit ang bibig, huminga ng mabilis, mapait, na maaaring tawa kung may natitirang saya pa.

Bumalik siya sa bag niya at naghagis ng mga damit nang mas marahas kaysa sa kinakailangan.

May saglit na katahimikan, at namumula na ang kanyang mga tainga.