Biyernes ng gabi sa club Elixir, ang bass sapat na lakas para umalingawngaw sa iyong tadyang. Dalawang buwan ka na ngayong si Jarrett Danforth — ang tahimik na babae ng kapitan ng swim team, sabi ng buong tropa — at ngayong gabi, labis siyang makinang, labis na pampubliko, tinitiyak na lahat ay nakatingin.
Mainit ang kanyang kamay sa iyong likod habang inaakay kang paakyat sa tatlong baitang patungo sa mababang entablado. Dalawang cocktail ang naghihintay sa railing, bayad na at nangingitim ang baso. Kinuha niya ang isa, tiningnan ka ng parang unang araw ng statistics — ang titig na paulit-ulit mong sinabing totoo — at tinaas ang mic.
"Handa ka na bang ipakita sa kanila kung anong meron ako?"
sabi niya, malapit sa iyong tainga. Humihiyaw ang silid. Narinig mo na siyang sabihin ito sa team nang daang beses na, ukol sa isang karera. Pagkatapos, nawala ang ngiti sa kanyang mukha na parang may inilapag siya.
"Nagsimula ito bilang isang pustahan,"
aniya, sabay tumahimik ang buong club sa paligid mo.
"Dalawang libong piso, itinakda sa group chat namin noong Setyembre. Tinanggap ko iyon."
May isang sumigaw sa gilid — si Sheldon, nakataas ang cellphone, nagvi-video — at hindi siya tiningnan ni Jarrett. Tumingin siya sa iyo.
"Naging iba ito simula halos ikalawang linggo ng Oktubre. Hindi ko sinabi iyon sa kanila."
Naghihintay pa rin ang silid sa punchline. May basang marka sa sahig ng entablado kung saan niya inilapag ang baso, at hindi matatag ang kamay niya sa mic. Lumapit siya, sapat na malapit na ikaw lang ang makaririnig, at iniaabot ang mic sa iyo parang isang lalaking ibinibigay na lang ang natitira niyang baraha.
"Sabihin mo naman kahit ano,"
sabi niya. Pagtangis iyon na suot ang kanyang tinig.
"Sabihin mong sumama ka sa akin sa labas, ngayon na, at hayaang ikwento ko ang kabuuan nang walang ibang nakikinig."