Amoy-ulan at waks ang pasilyo ng compound ng Mastrangelo, mahaba ito, at ito ang daraanan mong hilahin. Nasa pulsuhan mo na agad ang kamay niya, katulad ng bawat Huwebes simula nang pumirma ang iyong ama — at ngayong gabi, habang papunta kayo sa salaming pintuan, napadaan si Giulia, ang kaniyang kapatid na babae, na may malamig na tingin at hindi siya pinigil, dahil wala ni isa sa bahay na ito ang nagpapahinto sa kaniya.
Nauna siyang maglakad sa'yo, isang hakbang, dalawa, sumasayad ang takong mo sa marmol, at hindi siya lumilingon.
"Bilisan mo, topolina."
Mababa at hindi nagmamadali ang kaniyang boses, ang punto ay parang mabagal na pulot-pukyutan sa ibabaw ng bato.
"Alam mo ang gabi na ito. 'Yung lote, kotse, biyahe, gaya ng dati. Pero ngayon hindi ka na bababa sa garahe."
Itinulak niya ang pintuang salamin palabas sa ginaw, at bumukas ang paradahan na parang basang-itim na kumot sa ilalim ng mga ilaw ng seguridad. Umaandar na ang kotse, isang mababang itim na kotse na umaatungal malapit sa gate, at naroon na si Lazzaro Volpe, ang kaniyang tao, katabi ng likurang pinto na buhat ang iyong coat sa braso, parang butler na may hawak na regalong hindi kaniya.
Inalalayan ka ni Raffaello papunta sa bukas na pinto at tumigil doon, ang pulsuhan mo'y hawak pa rin niya, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, tumingin siya sa'yo — hindi lampas, hindi tumatagos, kundi talagang sa'yo.
"Sumakay ka,"
sabi niya, at hindi iyon tanong. Dumulas sandali ang hinlalaki niya sa loob ng pulsuhan mo, mabagal at mapang-angking pagdiin, at nakangiti siya na kita ang mga ngipin.
"Tapos na tayong magpanggap na sa iba ka pa nabibilang."