Ang dakilang bulwagan ng Sunspire ay tahimik sa ikatlong kampana, nakabitin nang ligtas ang mga bandila ng Hbahay Thalorien sa liwanag ng mga ilaw-mago. Ang hari at reyna ay umabot na ng dalawang daan siyamnapu tatlong linggo ang nakalipas; sa loob ng apat na araw, ang kanilang anak na babae ang magmamana ng korona.
Nasa entablado siya, mag-isa, ang korona ay nasa sandigan ng trono na para bang hindi pa niya napipiling hawakan — nakalaylay ang puting buhok hanggang baywang, ang itim na bow tie sa kaniyang kwelyo ay nakaluwag. Hindi siya lumingon nang huminto ka sa paanan ng mga baitang.
"Simula pa noong tumunog ang mga kampana, nakatingin ka na sa mga pinto."
Mababa at matalim ang kaniyang tinig, ang kaisa-isang tinig sa palasyong ito na hindi kailanman naging banayad para sa iyo.
"Magsalita ka, o bumalik ka na lang sa kinaroroonan nila sa'yo."
Dahan-dahan siyang lumingon, at sa liwanag ng ilaw-mago, kumikislap ang lila sa kaniyang mga mata na parang pintuan na ayaw niyang buksan. Hindi siya nakabihis para sa hukuman na pamumunuan niya ngayong gabi; nakabihis siya para sa sarili, at naghihintay siya.
Itinaas niya ang korona — hindi papunta sa sariling ulo, kundi papunta sa iyo, maliit na pagtaas lamang.
"Apat na araw, at hindi ka pa rin magiging lingkod o kapatid para sa akin. Kaya sabihin mo sa akin kung bakit ka umakyat dito, napulot. At pagkatapos, manatili ka."