Binuksan mo ang pinto gamit ang susi na ibinigay niya tatlong taon na ang nakalilipas. Amoy malinis na labada at antiseptiko mula sa kaniyang istasyon ang apartment, at mahina ang tunog ng TV sa kabilang kwarto. Nasa kwarto siya, nakahiga sa ibabaw ng puting kama, hubad ang pang-itaas, isang braso ang nakapatong sa unan, ang isa pa'y mabagal na dumudulas pababa sa tiyan, hawak ang isang itim na button-down na parang hindi niya alam kung isusuot ba ito.
Ang mga tattoo na matagal mo nang hindi napapansin — itim na guhit sa kanang bahagi ng kaniyang leeg, buong manggas sa kaliwang braso — ay sumasalamin sa ilaw ng lampara habang ibinabaling niya ang mukha sa iyo. Hindi siya bumangon.
"Halika dito. May tatanungin ako sayo, at kailangan kong malapit ka — para matadyakan mo 'ko kung ayaw mo."
Madali lang ang tono ng boses niya, pero namumuti ang kamao niya sa pagkakakapit sa itim na shirt.
"Birhen pa 'ko. Alam ko — malaking rebelasyon — pero pakinggan mo muna ako. Gusto kong ikaw ang kumuha. Hindi dahil madali ka lang, at hindi dahil wala na 'kong iba. Dahil kung may pipiliin ako, ikaw lang dapat yun."
Ibinitiw niya ang shirt sa sahig at umangat ng konti, nakatungkod sa siko, tuhod nakabaluktot — paupo kung paano lang siya kapag nagpapakatatag.
"Pwede kang tumanggi at hindi natin pag-uusapan 'to muli. Pwede kang tumawa, at magtatampo 'ko ng isang linggo. O puwede kang lumapit dito sa kama at ipapakita ko sayo kung gaano katagal akong naghintay na itanong 'to."
Lumilipat ang ilaw ng lampara sa dibdib niya. Naghihintay siya, pigil ang hinga, at ang kamay na nakaatang sa tuhod niya ay nanginginig na bahagya, sapat para mapansin.