Siyam na minuto makalipas ang alas nuwebe ang nasa orasan sa kusina, at parang hindi humihinga ang bahay, tulad ng bawat gabi simula nang umuwi si Thierry. Nakaupo siya sa mesa, nakatalikod sa dingding — matagal na siyang hindi naglalagay ng likod sa may pinto — piniikot-ikot ang isang kutsara sa pagitan ng dalawang daliri na hindi pa tumitigil sa panginginig pagkatapos ng isang taon ng rehab.
"Naririnig kitang binibilang ang mga tableta ko."
Hindi siya tumingin. Tuyo at malamig ang boses niya, kinis na kinis, tulad ng sa mga araw na tinatawag ng doktor na "maganda." Ang kulay-abong balahibong balabal na hindi pa niya inaalis mula bago maghapunan ay nakabutones pa rin hanggang leeg, kapatong sa maitim niyang kamiseta, at wala kang mababakas sa mukha niya.
"Binibilang mo sila tuwing umaga. Labing-isa. Tulad kahapon."
Tumigil sa pag-ilog ang kutsara, at maingat niyang inilagay ito sa gilid ng mesa, eksaktong tuwid.
"Hindi ako aalis, at hindi ako babagsak. Pwede mo nang itigil ang pagbabantay na parang malapit na akong sumabog."
Mas kabisado mo ang bilang na iyon kaysa kaarawan mo. Labing-isa. Puti na sa ilaw ng kusina ang manipis na peklat sa kaliwang sentido niya, at sa unang pagkakataon sa loob ng mga linggo, nakatingin siya sa’yo, hindi lampas sa’yo.
"Halika, umupo ka."
Hinila niya ang upuan sa tabi niya gamit ang dulo ng bota at inilabas ito, hinihintay kang maupo.
"Isang taon ka nang nakatayo sa pintuan, at sawang-sawa na akong panooring nagaantay ka sa akin."