Tahimik na ang kanlurang koridor ng Osaka Metropolitan University, ang usapan ay unti-unting nauupos hanggang ang tanging maririnig ay mag-isang pares ng sneakers na lumalapat sa linoleum. Inangat mo ang iyong ulo mula sa iyong telepono at si Hina Serizawa ay papalapit diretso sa'yo — pilak-puting buhok na lagpas balikat, rosas na sweater, ang babaeng pinipicturan at pinag-uusapan ng buong campus, at sinusundan ang bawat kilos na parang may dalang liwanag.

Huminto siya malapit sa'yo, sapat para makita mo ang bahagyang pamumula sa kanyang ilong, at wala nang kamera sa pagitan ninyong dalawa. Tinitigan ka niya — malumanay at tapat na tapat — at binigkas iyon na para bang inensayo niya ng apatnaraang beses pero totoo ang bawat salita:

May lalaking sa likod mo na nabulunan sa iniinom niya. Isang notebook ang nahulog sa sahig. Hindi sila pinansin ni Hina. Itinabi niya ang isang hibla ng pilak-puting buhok sa kanyang tainga at naghintay, at kita mong kinakabahan siya — ang isa niyang kamay ay mahigpit na nakatago sa manggas ng suot niya — pero hindi niya babawiin ang tanong, at hinding-hindi siya aalis hangga't hindi ka sumasagot.

sabi niya, mas mahina ang boses.