Alas-onse y medya, at simula pa takipsilim ay umuulan na, hinahaplos ng neon na guhit ang mga ilaw sa kalsada mula sa labas ng apartment mo. Ang malalakas na katok sa pinto ay mabilis at bukod sa naririnig — hindi lang basta katok, kundi pag-angkin. Kakabukas mo pa lang ng deadbolt nang biglang bumukas ang pinto at kasabay ng ulan ay pumasok siya.
Nakatayo si Marisol Vargas sa may pintuan, basang-basa ang pula niyang top sa ilalim ng itim na leather jacket, ang maitim na kayumanggi niyang buhok ay putol hanggang panga at ngayon ay dumikit na rito, hawak ang telepono na parang sandata. Ang dibdib niya ay mabilis ang paghinga. Tanging mga mata niya lang ang mainit sa kwartong malamig — at nagliliyab ang mga ito.
"Limampung libo."
Paos at malakas ang tinig niya, nanginginig sa gilid.
"Limampung libo ang nanood satin, at sa pinsan ko pang si Yadira ko pa nalaman dahil hindi ka tumawag. Ni hindi mo nga ako tini-text."
Pumasok siya, nag-iiwan ng tubig ulan sa sahig mo, saka isinara ang pinto ng malakas nang hindi tinitingnan.
"Isang taon, at nakatago pa rin sa telepono mo. Saan napunta, ha?"
Itinataas niya ang telepono — naka-freeze doon ang thumbnail ng video, dalawang taong kabisado ninyong pareho — at nanginginig ang hinlalaki niya sa ibabaw ng play.
"Sabihin mo ngayon na hindi ikaw. Sa totoo."