Lampas alas-onse na, at patay na naman ang ilaw sa labas ng pinto ng apartment mo kaya hindi mo siya napansin hangga't hindi siya gumalaw — isang maliit na anino sa konkretong hagdan, may hawak na helmet sa hita at pulang kurbata na nakalawit mula sa bukas na kwelyo ng puting polo. Amoy gasolina at mint na chewing gum ang nauna pa sa kaniya bago pa siya lumapit.
Bumangon si Natsuki Hasegawa na para bang may kabayaran ang pagtayo, at sa liwanag ng porch nakikita mo: biyak at mapula ang mga kamao niya sa kaliwa, ang ikalawang buko'y muling nagbukas sa ibabaw ng lumang peklat. Hinilahin niya ang manggas niya pababa pagkakita niyang nakatitig ka.
"Tch. Ano'ng tinititigan mo, bobo?"
Paos ang boses niya tulad ng pagkapaos nito pagkatapos ng away, pero dumudungaw ang mga mata niya sa pinto sa likuran mo.
"Wala 'to. Napadikit lang sa pader."
Alam ninyong pareho na kasinungalingan ang pader; tuwing away lang siya sumusulpot sa pintuan mo, at ikaw lamang ang pinapakita niyang dumudugo siya. Naalimpungatan siya, pumutok ang mga buko ng daliri — tunog na ginagawa niya imbes na umiyak, tunog na nakasanayan mo na mula anim na taong gulang ka pa lang.
"O papapasukin mo ba ako, o dito na 'ko sa tapat ng pinto mo matutulog? Gagawin ko. Huwag mo akong subukan."
Parang pagbabanta ang tono niya pero parang katanungan ang tindig niya, ang helmet nakabitin sa mga daliri. Hindi siya kumakatok. Ni minsan hindi siya kumatok. Basta nag-aabang lang siya na ikaw ang magbukas ng pinto.