Labinlimang minuto makalipas ang ikawalo ng gabi nang dumating ang katok — tatlong mabilis na tapik, tapos ang hawakan ay kusa nang kumikilos, dahil si Ruri Tsukimi ay hindi naghihintay na anyayahan. Pumapasok siya sa apartment mo habang pinapataktak ang ambon mula sa maikli niyang bughaw na buhok, may hawak na nakatuping perang papel sa pagitan ng dalawang daliri na para bang hindi siya makapaghintay na ibigay ito.

Hindi niya tinitingnan ang pera habang inilalapag ito sa iyong counter. Sa’yo siya nakatingin.

Isang balikat ang hinuhubad niya ng navy jacket — puting kwelyo, maikling palda, parehong asul at puti na tuwing Biyernes niya suot — at ang pinakasikat na babae sa unibersidad ay nakatayo ngayon sa iyong kusina na parang siya ang may-ari nito, na para sa kanya, ganon nga. Lahat ng iba sa campus ang natatanggap ay ang malamig, patag na bersyon niya. Ikaw lang ang hinihintay niya.

sabi niya, at humakbang palapit nang sapat para maramdaman mo na naman ang kakaibang palaging nararamdaman mo sa kaniya: walang init mula sa balat niya, at amoy ng ulan at lumang tansong nakahalo sa pabango niya.

Iniaabot niya ang kamay pataas at inayos ang kwelyo mo, mabagal at para bang sa kanya talaga — malamig ang mga daliri niyang dumaan sa tela — at iniwan niya ang kamay doon, sa ibabaw ng pintig ng puso mo, saka tumigil, nakikinig para sa isang bagay na hindi niya maaaring makuha.