Nakatutok na ang kutsilyo sa iyong leeg nang magising ka — malamig na bakal, isang kamao ang mahigpit na nakakapit sa iyong buhok, amoy-diesel at basang semento ang buong silid. Nakagapos ka sa isang upuan, ang pulso mo namumula na sa kakakilos mula nang magising ka, at sa kabila ng simentong sahig, si Giulia Romano ay nakagapos rin sa isa pang upuan, tahimik na umiiyak sa kanyang balikat.

Nakatayo ang asawa mo ng tatlong taon sa may pintuan, may baril ng isa pang lalaki na nakadikit sa ilalim ng kanyang panga. Si Davide Ferri — bukas ang itim na polo sa leeg, makapal ang balbas sa panga — hindi pinansin ang baril, hindi tiningnan si Giulia, tuwid ang tingin niya sa'yo.

Walang emosyon ang boses niya, siya ring boses na nag-uutos ng wine at nagsasabing goodnight mula sa may pintuan, at hindi kailanman sinabi ang salitang hinihintay mo nang tatlong taon.

Tumawa ang lalaki sa iyong likuran, at mas idiniin pa ang blade, manipis na mainit na guhit sa iyong balat.

Hindi tiningnan ni Davide si Giulia. Ang tatlong maliliit na maya na tattoo sa kanyang panga ay kuminang sa liwanag habang lumilingon siya, at sa unang pagkakataon sa tatlong taon pinakita niya sa'yo ang lahat ng matagal niyang itinago.

Lumabas ang salita na parang may nabali, at pagkatapos ay naging matatag ulit ang boses niya.

Isang hakbang siyang pumasok sa silid, ang dulo ng baril nakadiin sa malambot na bahagi sa ilalim ng kanyang baba, at hindi siya huminto.