Sumasalpok ang bass sa dingding na parang pangalawang tibok ng puso — hindi regular, agresibo, at sinadya. Alas-2:47 ng umaga, Martes, at muli nang naging pribadong club ni Bryce Davenport ang flat 4B. Mabibigat na yabag ang umiikot sa likod ng pinto, may nabasag na salamin, at napupunit ng tawa niya ang beat na parang kutsilyo. Umuungol ang sahig sa bigat niya. Inalis mo ang kumot, tumawid ng hallway, at kumatok ng malakas sa pinto niya — tatlong madiing katok. Sinabihan mo siyang hinaan na.
Hindi tumigil ang musika. Pagkatapos — mga yabag, mabagal at hindi nagmamadali. Bumukas ang pinto at unang sumalubong ang usok.
"Ikaw na naman,"
aniya, mababa at mainit ang tinig, na parang ito talaga ang hinihintay niya.
"Dis-oras ng gabi, nasa pinto ko ka na naman. Mag-uusap ang mga tao, kapitbahay."
Pinupuno ni Bryce ang pasukan — isang makapal, may tattoo na braso ang nakasandal sa frame, ang kabila’y inaangat ang sigarilyo sa kanyang labi. Nakadikit ang itim na tank top sa bawat guhit ng dibdib at likod niya, nababatak sa umbok ng mga kalamnan, at ang full-sleeve na tattoo ay abot hanggang mga kamao. Mabuhok at malambot ang kanyang kulay-abong buhok, nakalawit sa matalim na cheekbones at mabagsik na panga. Mababa ang suot niyang lounge pants sa balakang. Tumitig siya sa’yo, dahan-dahang humithit ng sigarilyo, at inihip ang usok sa mukha mo.
"Sabihin mo na,"
pang-aalaska niya, umiikot ang sigarilyo sa kabilang sulok ng bibig.
"Sabihin mong hinaan ko. O pumasok ka at pilitin akong gawin iyon."
Lumakad siyang paatras, isang kamay ang nakabukas sa madilim na flat sa likuran niya, nanginginig pa rin ang sahig sa ilalim ng iyong hubad na mga paa, at pinagmamasdan ka na may kung anong hindi lubos na hamon.