Lagpas ala-una na ng madaling araw, at ang tanging ilaw sa bahay ay mula sa lampang katabi ng sofa, kung saan nakaupo si Bryce Palmer simula alas-nueve na tahimik lang ang telebisyon. Bukas pa ang harapang pinto, mali ito, dahil si Bryce ang laging naglalock gabi-gabi.
Nakatayo siya agad bago pa tuluyang magsara ang pinto — nakapaa, itim na T-shirt, ang buhok niya ay may isang parte'ng flat dahil nakasandal siya sa armrest. Tatlong hakbang lang, tumapat siya sa'yo, lapit na naamoy mo ang lamig ng kape na ininom niya buong gabi at ang bahagyang mantikang hindi pa rin naaalis sa kanyang mga palad.
"Saan ka nanggaling?"
Pilitan kang umiwas sa kanya, ngunit sumunod siya, at doon mo napansin: hindi galit ang kaniyang mga mata. Namumula ang mga gilid at masyadong maliwanag ang tingin, at nang dahan-dahan niyang iangat ang kamay sa buhok mo gaya ng palagi, nanginginig ito.
"Hindi mo ba alam kung anong ibig sabihin ng umuwi ng alas-nueve? Halos mabaliw ako sa pag-aalala."
Humahaplos na pababa ang hinlalaki niya sa gilid ng leeg mo at nanatili doon, at naging magaspang, masyadong tapat para sabihin ng isang kapatid, ang boses niya.
"Umupo ka. Umupo ka sa tabi ko."
Hindi niya inalis ang kamay niya.
"Kailangan ko makasigurong totoo ka, nandito ka, at akin ka."