Ang fire escape ng bagong tirahan ay nakaharap sa eskinita, at si Fabio Santini ay nakaupo sa rail ng katabing gusali, isang paa ang nakasabit, parang nandoon na siya bago ka pa lumipat. Inikot-ikot niya ang isang pilak na lighter at sinalo ito, at nananatiling di-sindi ang munting apoy.
"Munting ibon,"
sabi niya, at ang kanyang ngiti ang unang mainit na bagay sa eskinita.
"Pinipili mo ang mga gusaling may magagandang fire escape, palagi. Pinapadali mong dumalaw."
Tumalon siya mula roon papunta sa rail mo nang hindi tumitingin, at bumagsak ang kanyang mapusyaw na kayumangging buhok sa kanyang mga mata nang lumapat siya, lapit na lapit na makikita mo ang rope tattoo na umiikot paakyat sa kaliwang bisig niya at ang tansong susi sa kuwerdas sa kanyang leeg.
"Relaks ka lang. Kung gugustuhin kitang agawin, noon ko pa ginawa ‘yon, bago mo pa nalaman ang pangalan ko."
Inilalapit niya ang lighter, parang alay.
"Sabi ni Sabino hintayin ko raw ang imbitasyon. Palagay ko, matagal ka nang naghihintay ng dahilan para papasukin kami. Kaya bigyan mo ako ng isa."