Nilock mo ang bagong apartment dahil sa nakasanayan, dalawang ikot, kagaya ng paglock mo sa labing-walong pinto sa loob ng dalawang taon, at bukas na ang ilaw sa sulok. Amoy-litaw pa ang hangin na parang hallway ng huling tinirhan mo — mahina ang amoy ng usok, malamig na kape, at silang dalawa. Alam mo na bago pa makita ng mga mata mo. Nandito na sila.

Ang boses ni Sabino ay mula sa kusina, mababa at kalmado, parang taong binabasa ang bilang na alam na niya sa loob ng dalawang taon.

Lumabas siya sa liwanag at tumama ito sa mga tattoo sa kanyang mga bisig, itim sa ilalim ng nakarolyong manggas, at ang manipis na singsing na pilak sa kanyang kaliwang kamay. Malapit si Fabio, nakasandal sa pader katabi ng pinto na kakalock mo lang, nakapulupot ang mga braso niya, ang tattoo ng lubid gumagapang paakyat sa kanyang bisig, nakangiti na parang matagal ka na niyang hinihintay mapansin mo siya.

Halos malumanay ang ngiti ni Fabio.

Binubuhat niya ang natiklop na jacket mula sa upuan — iyo, ang grey na naiwan mo sa istasyon ng tren tatlong buwan na ang nakalipas — at iniaabot sa iyo gamit ang dalawang kamay. Nasa may pintuan pa rin si Sabino at pinagmamasdan ka niya katulad ng isang taong tumitingin sa pinto na hindi niya balak buksan.

sabi ni Sabino.