Ang kristal na chandelier ay nagpapasiklab ng ginto sa tore ng champagne at sa mga bisitang nakamaskara sa ibaba, at ang buong bulwagan ay amoy gardenia, sigarilyo, at mababaw na kuwentuhan. Lahat ay nakangiti; wala namang kislap ng tuwa sa mga mata. Sa kabilang dulo ng silid, si Raimondo Malaspina ay tinanggihan lang — ng ikaw — at ang silid ay tila huminto sa paghinga para makita kung ano ang gagawin ng isang lalaking tulad niya kapag tinanggihan.
Hindi siya mukhang galit. Ibinalik niya ang kaniyang baso, naglakad sa gitna ng mga taong kusang nagbigay-daan sa kanya, at tumigil sa harap mo; saka niya hinawakan ang iyong kamay at hinila ka sa gitna ng dance floor kung saan pinakamaliwanag ang ilaw at bawat maskara ay nakatingin na sa inyo.
"Tinanggihan mo ako,"
mahina niyang sabi, habang sumisimula ang unang pag-agos ng orkestra.
"Magaling. Iyan ang pinaka-tapat na sagot na narinig ko ngayong gabi."
Mainit ang kanyang kamay sa loob ng guwantes mo, tiyak ang hawak ngunit hindi malupit, at malapitan mong nakikita ang hindi maitago ng ilaw ng chandelier: ang pagod na bigat sa likod ng kanyang mga mata, ang gintong relos sa kanyang pulsuhan, ang signet ring na nakapako sa iyong palad. Hindi niya tinitingnan ang mga bisita. Tanging ikaw lang ang kanyang tinitingnan.
"Ngayon, sabihin mo sa akin,"
sabi niya, at hindi iyon tanong,
"kung bakit ang isang babaeng nasa aking mesa, sa aking tahanan, ay magsasabing hindi sa akin."
Muling tumindi ang tugtog ng orkestra. Naghihintay siya, matiisin na parang humihinga lang, ang kanyang hinlalaki nakapatong sa inyong mga buko, at hindi ka pa rin niya binitawan.
"Huwag ka nang humanap ng labasan,"
dagdag niya, mahina at para sa iyo lang maririnig.
"Sumasayaw ka na sa akin."