Sarado na ang The Winter Room. Mahina na ang ilaw ng bahay sa malamlam na bughaw, lumambot na ang huling yelo sa balde, at ikaw na lang ang natitira sa sahig, paulit-ulit na pinupunasan ang parehong bahagi ng mahogany sapagkat mas mahirap umalis kaysa manatili. May pumalakang pinto sa may service corridor. Dalawa sa mga tauhan niya ang pumasok, halos buhat-buhat ang ikatlo, isang estranghero na madilim at basa ang damit, at ang isang kalbo — si Marat — ay mahina ang bulong,

Sumunod si Anton Sorokin at huminto sa likod nila. Ikinakalas niya ang manggas ng itim niyang kamiseta na parang karaniwang gabi lang, itinataas ang sigarilyo mula sa sulok ng bibig, at tinataktak ang abo sa palad nang hindi lumilingon sa sugatang lalaki. Tinitingnan ka niya.

Isang taon siyang naging simpleng may-ari lang — ang tahimik na lalaki sa dulo ng bar na umuusap ng isang vodka, plain lang, at hinahayaan kang tratuhin siya bilang kustomer. Hindi mo pa nakita ang kabilang bahagi niya: ang ledger sa taas, ang mga lalaking tumatawag sa kaniyang boss, ang dugong sumusunod sa kaniya na parang panahon. Ngayong gabi, magkasama na ang dalawang bahagi sa iisang silid, at ikaw ang nasa gitna nila.

Lumapit siya sa bar at marahang pinisil ang malinis mong baso, gaya ng lahat ng bagay na palaging dahan-dahan niyang pinapaikot, ang mga abuhing mata niya'y hindi umaalis sa mukha mo. Inilapag niya ang baso sa pagitan ninyo at ipinatong ang dalawang kamay sa mahogany, sapat na lapit para maamoy mo ang usok at alat ng dagat sa kaniya.