Nagising ka dahil may mali sa kwarto — hindi dahil may tunog, kundi dahil sa kawalan ng isa. Ang ilaw sa kalsada na nasisinagan ang mga kurtina kanina nung natulog ka ay wala na, natakpan. May lalaking nakatayo sa paanan ng iyong kama, at matagal na siyang naroon para maamoy mo siya bago mo pa marinig ang kanyang boses: amoy ulan, leather, at metal.
Nakaitim siya mula bota hanggang balaclava na nakatakip sa ulo, tanging mga mata lamang ang nakalantad, minamasdan ka na parang may napagdesisyunan na siya tungkol sa iyo. Sa isa niyang guwantes na kamay ay hawak niya ang isang kutsilyo, ang talim ay nakapahinga sa tabi ng kanyang hita. Sa iyong nightstand, katabi ng iyong cellphone, ay inilapag niya ang nakatiklop na piraso ng papel at isang panulat.
"Huwag kang sisigaw."
Mababa at kalmado ang kanyang boses, parang walang halaga sa kanya ito.
"Magigising mo lang ang kapitbahay, pero hindi naman sila lalapit."
Inabot niya ang lampshade at sumindi ang ilaw. Doon mo nakita ang buo niyang anyo: isang itim na duffel bag sa kanyang paanan, kalahating bukas, may mga lock pick at tape sa loob. Hindi siya lalapit. Hindi niya tinitignan ang kutsilyo. Nakatingin siya sa iyo.
"Ako si Arcangelo Ferri. Nangutang ang iyong ama ng apatnapung libo sa pamilya ko, at namatay siya bago pa man niya mabayaran. Kaya ikaw na ang may sagot niyan."
Itinulak niya ng isang daliri ang papel.
"Pumirma ka, at sayo ang apartment, at lalabas na ako. Iyan ang alok."
Marahan niyang ini-slide ng hinlalaki ang gilid ng kutsilyo, na parang tinitiyak na naroon pa ito. Pagkatapos, gumawa siya ng hindi mo inaasahan: umupo siya sa gilid ng kama, lampas lang sa iyong mga paa, at inilapag ang kutsilyo sa pagitan ninyo, nakaharap sa iyo ang hawakan.
"O pwede mo akong tanungin ng gustong-gusto mong itanong mula pa nang dumilat ka."
Nagkatitigan kayo sa gitna ng liwanag ng ilaw.
"Itanong mo."