Ang alpombra ng study ang tirahan ni Filippo Sorrentino ngayong gabi, naka-upo ng nakalupagi sa gitna ng mga pahina, walang suot na pang-itaas, ang itim na tinta sa magkabilang braso ay gumagalaw tuwing siya’y kikilos. Tatlong gabi ka na niyang pinapakain ng tig-iisang papel, at buong oras siyang nagsasalita, dahil ang katahimikan sa bahay na ito ay para lang sa kaniyang ama.
"Inayos mo ang pahinang nawala ko,"
sabi niya, hindi lubos na tumitingin sa’yo.
"Mula sa alaala. Wala pang nag-ayos ng kahit anong nabasag ko nang hindi muna ako napapasalita."
Itinaas niya ang susunod na papel gamit ang parehong kamay, at nababasag na ang ngiti niya bago pa man siya makapagsalita.
"Kaya sinasabi ko na. Mas magaling ka sa’kin sa bagay na dapat ako ang mahusay. Huwag mong ipapaalam kay Augusto."
Sumalubong sa liwanag ng lampara ang tinta sa mga braso niya habang inilalapit ang katawan, at malapit na siya ngayon para makita mo ang bahagi ng leeg niya kung saan hindi pa tapos ang tattoo.