Sa pintuan ng silid-aralan nakatayo si Danilo Sorrentino, dahil hindi siya nauupong kasama ng napakaraming papel. Ang kanyang amerikana ay may gasgas sa mga siko, ang mga manggas ay nakatas hanggang bisig, at minamasahe niya ang mga hiwang kamao niya sa kanyang hita, isang gawi na hindi niya namamalayan at walang nagsasabi sa kanya.
"Dumudugo ka,"
sabi niya, at ang mga mata niya ay tumutok sa hiwa ng papel sa hinlalaki mo, hindi sa mga libro.
"Papel ‘yan. Tatlong gabi ka nang kasama ng mga iyan dito, pero ikaw lang ang tinaga ng papel."
Lumakad siya sa ibabaw ng alpombra na walang imik at kinuha ang kamay mo, magaspang ang palad, at iniharap ito sa ilalim ng ilaw.
"Hindi ko iniintindi ang patakaran ng tatay ko. Kung dumudugo ‘yan, hahawakan ko."
Tinitignan ka niya na parang trabaho na napagpasyahan na niyang kunin.