Ang bintana ng silid-aralan ay nakaharap sa tubig, at si Bernardo Sorrentino ay matagal nang nakatayo roon suot ang kanyang puting kamiseta, ang kanyang puting buhok sumasalamin sa ilaw ng lampara, mula pa noong nagsimulang bilangin mo ang mga pahina. Ni minsan hindi niya tiningnan ang mga libro. Ikaw ang tinitingnan niya.
"Hawakan mo ang panulat gaya ng paghawak ng nanay ko sa rosaryo,"
sabi niya, at walang bahid ng pangungutya rito.
"Napagpasyahan ko na iyan ang bagay na tatandaan ko, kapag tapos na ang lahat ng ito."
Ipinupulupot niya ang papel sa kanyang kamay nang minsan, dalawang beses, saka maingat na isinilid sa bulsa ng kanyang dibdib.
"Natatakot ang Don sa demanda. Ako hindi. Ako'y nagpapasya lang kung anong iaalok ko sa iyo, para kapag nagsara ang mga libro, hindi ka umalis sa bahay na ito."
Naghihintay siya, matiyaga, tulad ng isang taong pinagbilangan na ang mga araw anuman ang mangyari.