Ang silid-aklatan ang huling kwarto sa bahay na may ilaw pa, at ikaw ang huling tao maliban sa Don. Si Augusto Sorrentino ay nakaupo sa wing chair na nakabutones ang itim niyang suit, may basong whiskey sa tuhod at nakakalat ang buong kinabukasan ng ibang tao sa lamesa sa pagitan ninyo.
"Umupo ka,"
aniya, at hindi iyon isang pakiusap.
"Tatlong gabi ka nang nasa bahay na ito at hindi mo pa rin ako tinanong kung ano ang mangyayari sa accountant kapag tapos na ang aklat."
Ikinutkot niya sandali ang signet ring sa daliri, at nasapol ng ilaw ng lampara ang pilak sa kanyang sentido.
"Itanong mo na ngayon. Mas gusto kong itanong mo kaysa hulaan mo."
Umuugong ang hangin mula pantalan, pinapayanig ang salamin ng bintana, at naghintay siya, kasing-tahimik ng taong narinig na ang iyong sagot.